Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Alles over toertochten en cyclo's. In binnen- en buitenland.
Gebruikersavatar
Thierry le Brun
Prince of Spain
Berichten: 10602
Lid geworden op: vr 26 mei 2006 07:12
Fiets: Wilier,Giant,Stevens
CTWT-lid: Ja
Locatie: Harderwijk

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door Thierry le Brun » do 06 september 2018 12:06

Jan Willem schreef:
do 06 september 2018 11:52
Thierry le Brun schreef:
do 06 september 2018 09:51
Jan Willem schreef:
do 06 september 2018 08:58
Bij mij helpt het soms om bij kramp veel te eten (gels) en te drinken en maar hopen dat het weer minder wordt.
persoonlijk zie ik gels niet als 'eten' maar meer wat gelei-achtige substantie naar binnen slurpen.
met eten bedoel ik brandstof/koolhydraten binnen krijgen in dit geval. ;-) En dat gaat met gels sneller dan met vast voedsel.

Jij bent natuurlijk nog uit het tijdperk bananenbrood en rijstetaartjes :ass: ;-)
stroopwafels, krentenbollen doen het ook nog steeds goed.
trainen doe ik zelden, fietsen des te meer

Gebruikersavatar
Ottie
Carbon Racefiets
Berichten: 3666
Lid geworden op: vr 13 april 2007 09:40
Fiets: Bulls Alpine Hawk Tm
CTWT-lid: Ja
Locatie: Nijmegen

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door Ottie » do 06 september 2018 21:20

Goed verhaal Ramonneke :oke:
Work hard, play harder! / Niet lullen maar fietsen!

Afbeelding

Gebruikersavatar
PrinceHeerlijk
Carbon Racefiets
Berichten: 3470
Lid geworden op: ma 27 oktober 2008 21:02
Fiets: C60/Allez Smartweld
CTWT-lid: Ja

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door PrinceHeerlijk » vr 07 september 2018 18:11

Mooi en herkenbaar verhaal, heb ook weleens met vreselijke krampen op de Tjimmel gestaan. :oke:
Als je niet kunt uitblinken door talent, moet je door inspanning triomferen.

robro
Kinderzitje
Berichten: 25
Lid geworden op: do 02 november 2006 20:27
Fiets: Pinarello

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door robro » vr 07 september 2018 19:53

Sinds 2014 was fietsen door andere interesses, operaties en een blessure naar de achtergrond verdwenen. Maar sinds een regenachtige rit in augustus 2017 met vrienden door de Limburgse heuvels en de Ardennen was de motivatie terug. De natuur, koersen en gezellig een drankje/hapje na afloop, had ik gemist. In mei 2018 stond ik voor het eerst sinds vijf jaar weer aan de start van een cyclo. Dit zou mijn derde deelname aan de ORM worden. En de ambitie was om een nieuw PR te rijden. Dit was gezien de eerdere tijden wel mogelijk. De beste tijd was namelijk 10.04h, maar dit werd gehaald met beperkte training. Daarnaast is de ORM mijn favoriete cyclo. De ORM is in mijn ogen speciaal door: de perfecte organisatie, afdalingen waarbij hoge snelheden kunnen worden behaald, de sfeer rondom en tijdens de koers, het finisher trikot en het parcours door verschillende klimaatzones. Altijd is de vraag, wat doe ik aan en wat neem ik mee? Ook dit jaar was het niet anders. Na de weersvoorspelling bij de ‘fahrerbesprechung’ en de weerapps te hebben bekeken, besloot ik om te gaan voor kort-kort met armstukken, windjack en korte en lange handschoenen. Het zou namelijk grotendeels droog zijn. De afdaling van Sölden naar Oetz zou wel nat kunnen liggen. De weersvoorspelling bleek er compleet naast te zitten!

Kühtai
Zondagochtend blijkt de afdaling droog. De eerste winst is al binnen! Op naar de start. Deze is gecontroleerd door de pacewagen tot en met Oetz. Ik zie wel een renner stoeien met een vluchtheuvel. Met een gemiddelde van 50km per uur wordt de meute afgezet in Oetz. Hier begint de klim naar de Kühtai. En hier is ook de enige plek waar het even druk is tijdens de gehele ronde. Renners die zich haasten in de afdaling om een paar plekken te winnen, worstelen nu om wind- en of regenjack uit te doen. Dit leidt tot een paar kleine valpartijen. Na 1000 meter is de rust wedergekeerd en is het eigen tempo zoeken. Zolang mijn VAM boven de 900 zit, zou het toch goed moeten zijn. Maar naar mijn gevoel word ik toch vaak ingehaald. Tijdens de klim begint het te regenen. Ik besluit mijn lange handschoenen aan te houden. Deze zijn de hele tocht niet meer uitgegaan. Het blijkt op de top van de Kühtai 2-3 graden te zijn. Dit meetpunt wordt bereikt na 1.56h. Dat was iets sneller dan mijn schema: Kühtai 2.00h, Brenner 4.05h, Jaufen 6h, Timmelsjoch 8.50h, Sölden 9.30h. Op de top rijd ik meteen door, aangezien ik nog genoeg te drinken heb. En het windjack heb ik al aan, dus alleen even de armstukken omhoog.In de afdaling begint het echt hard te regenen. Hierdoor gaat de opgebouwde winst op het schema weer verloren. Maar ik ben al lang blij, dat ik weer heelhuids in het dal ben. Daar kan ik weer warm worden.

Brenner
Van Kematen naar Innsbruck rijd ik met drie andere renners een gat dicht naar een groep. De rest wil niet meedraaien. Met uiteindelijk een omvangrijke groep beginnen we aan de Brenner. Ik zit in het begin veelal rond de derde tot zesde positie. Er zijn duidelijk twee renners die er zin in hebben en sterker zijn dan de rest. Uiteindelijk vindt er toch geen afscheiding plaats. ‘En groupe’ rijden we naar de laatste kilometer van de Brenner klim. Daar is het weer ieder voor zich. Na precies vier uur bereik ik het meetpunt van de Brenner. Op de Brenner gebruik gemaakt van de verzorging om de bidons te vullen en een sanitaire stop. Dan snel verder in de stromende regen voor de heerlijke afdaling naar Sterzing. Aangezien het een bijtrapafdaling is en de de hoogte beperkt is, is het niet koud.

Jaufen
Met de Jaufen-klim begint volgens velen de Ötztaler Radmarathon echt. De klim zelf is heel gelijkmatig. En daarom geliefd bij veel ‘Flachländers’ volgens de locals. Zelf kan ik mijn tempo redelijk constant houden tot aan de top. De verzorging op de Jaufen sla ik over. En na 5.47uur bereik ik de top. Dus 13 minuten voor op schema.De armstukken gaan weer omhoog en de afdaling kan beginnen. De Jaufen is eigenlijk de enige afdaling die technisch moeilijk is. Ook is het wegdek van mindere kwaliteit. De eerste twee kilometers liggen droog, dan verdwijnen we in de mist en wolken. Het wegdek ligt ook weer nat. Maar iedereen rijdt met beleid. Er zijn nauwelijks positiewisselingen tot aan de laatste kilometers naar San Leonardo.

Timmelsjoch
Nu begint het slotstuk, de beklimming van de Timmelsjoch oftewel Passo Rombo. De eerste kilometers zijn onregelmatig en ideaal om weer warm te worden. Het tempo van een samengeraapt groepje ligt hoog. Of word ik zwakker? Tot aan Moos weet ik bij te blijven maar na Moos ontploft het groepje op het steile gedeelte en is het weer ieder voor zich. Ik verheug me op de verzorging hetgeen een slecht teken is. Door de steilheid blijft de VAM toch redelijk hoog: >800. Maar het voelt als harken. Bij Schönau is de verzorging. Hier is mijn tweede en laatste stop. Op naar de finale die begint bij het bruggetje. In de buurt van kilometerbord 20, begint de weg weer flink te stijgen. Ik rijd bij kilometer 21 de gehele tijd naast een Duitser: Sebastiaan. De ene keer rijdt hij een wiel voor me, dan ik weer. Zo pushen we elkaar zonder woorden. Bij kilometer 23 zegt hij dat we samen naar de finish rijden. Mijn antwoord is dat het mooi zou zijn als we dit tempo kunnen volhouden. Op het tandvlees kan ik bij Sebastiaan blijven tot de beroemde tunnel na kilometer 27. Daarna is hij toch te sterk, maar de top is nu bijna in zicht. Op de top is het ook twee graden. Deze bereik ik na ongeveer 8.39uur. Nog steeds voor op schema! De afdaling van de Timmelsjoch ligt er redelijk goed bij. Hier gaat de topsnelheid naar de 90km/h. Op de klim naar de ‘Mautstelle’ schiet de kramp er voor het eerst in. Door van positie te wisselen verdwijnt deze ook weer. Na de ‘Mautstelle’ geniet ik van de afdaling. Je weet dat de finish in zicht is. Mede daarom, heb ik in deze afdaling absoluut geen last van de kou. In Sölden is het gezellig druk. Bord van de laatste kilometer en 500 meter volgen elkaar snel op. Een draai naar rechts en de finish is bereikt in 9.15.19,8.

Doel bereikt en ondanks de regen, kou en mist, super genoten van deze tocht. Ook was de kledingkeuze ondanks de regen prima. Je bent maar even koud in de afdaling. ORM blijft mijn favoriete cyclo. Velen zeiden dat ze ongeveer 15-20 minuten langzamer waren dan gedacht door de regen en kou. Dus het volgende doel is sub 9uur. ‘ORM macht süchtig’!
2018 comeback GF Vosges/Kaunertaler Gletscherkaiser/Trophee d'Oisans/ORM

Gebruikersavatar
Goudhaantje
Aluminium Racefiets
Berichten: 999
Lid geworden op: ma 13 augustus 2012 11:37
Fiets: Specialized Tarmac

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door Goudhaantje » vr 07 september 2018 20:12

Wat een prachtige verhalen en prestaties weer! :oke: Volgend jaar toch maar weer op de planning?

Gebruikersavatar
ramonneke
Aluminium Racefiets
Berichten: 591
Lid geworden op: do 25 mei 2006 11:47
Fiets: Giant Propel
CTWT-lid: Ja
Locatie: Dronten
Contacteer:

Re: Ötztaler Radmarathon 2 sept. 2018

Bericht door ramonneke » ma 10 september 2018 08:38

Goudhaantje schreef:
vr 07 september 2018 20:12
Wat een prachtige verhalen en prestaties weer! :oke: Volgend jaar toch maar weer op de planning?
Gisteren even doorgesproken met mijn voeding adviseur, ik wil toch onder de 11 uur komen. Ze gaf aan dat ik voortaan eigenlijk wel een week al op hoogte moest zijn om goed te acclimatiseren :D . Ik bedankte haar en keek naar mijn vrouw, volgend jaar is te snel las ik in haar ogen.

Maar @Robro, Mooi verhaal en hard gereden hoor, super!
sja, lekker doorrijden nu

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten