La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Alles over toertochten en cyclo's. In binnen- en buitenland.
JAG
Fiets met zijwieltjes
Berichten: 137
Lid geworden op: ma 10 november 2014 08:18
Fiets: Canyon Aeroad 8.0Di2
Locatie: Driebergen

La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door JAG » ma 24 juli 2017 09:49

http://marmottegranfondoseries.com/epreuve.php?C=5

168km, 5500hm... Tourmalet, Hourquette d'Ancizan, Aspin, Tourmalet en finish op Hautacam...

Ik ben erbij! Wie nog meer?

Gebruikersavatar
harrebas
Carbon Racefiets
Berichten: 2651
Lid geworden op: zo 28 mei 2006 20:15
Fiets: Wilier Cento1AIR
Locatie: Purmerend

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door harrebas » do 27 juli 2017 20:06

I am from the party. Overigens staat er inderdaad 168 km op de website maar ik heb de route gedownload en die komt uit op 163 km. Scheelt weer, het is al bruut genoeg. Een knappe prestatie om zoveel hoogtemeters in relatief weinig kilometers te proppen. Man man man. Verder denk ik dat de baremalimieten wel wat scherper liggen dan bij de Alpenmarmotte. Voor het bejaardengoud in mijn leeftijdscategorie moet ik binnen de 9.05 finishen. Dat moet wel mogelijk zijn heb ik berekend. Ik ga uit van 8.45, maar even wat tegenslag of temperaturen van 30+ en ik mag genoegen nemen met zilver. Heb er zin an. Ben wel bang dat het weer gruwelijk afzien wordt.
Plannen 2017: 20/25-5 Tour de Kärnten, 2-7 Marmotte Alps, 27-8 Marmotte Pyrenees(more to come)

Gebruikersavatar
Pizzi
Huis-, tuin- en keukenfiets
Berichten: 307
Lid geworden op: wo 30 september 2009 23:30
Fiets: Cervélo R3 SL

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Pizzi » do 27 juli 2017 21:21

Yo!

Heb de route uitgetekend in Strava vanuit het centrum van Luz-Saint-Sauveur: inderdaad 163 kilometer. Uiteraard klopt er weer geen biet van het aantal hoogtemeters: 6,887m :lol:

Ben wel benieuwd hoeveel het er nou precies zijn. Op Cyclingcols.com de losse cols optellen levert exact 5000hm op. Daar nu dus nog wat bij en gezien de 5400hm van vorig jaar zal het wel 5500hm/5600hm zijn. Heftig :eek:

Gebruikersavatar
harrebas
Carbon Racefiets
Berichten: 2651
Lid geworden op: zo 28 mei 2006 20:15
Fiets: Wilier Cento1AIR
Locatie: Purmerend

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door harrebas » do 27 juli 2017 21:43

Ik denk dat het aantal hoogtemeters iets minder is dan vorig jaar. De start in Luz St Sauveur is zo'n 200 m hoger dan vorig jaar in Argeles Gazost. De slotklim naar Hautacam is 100 m lager dan de slotklim van vorig jaar naar Luz Ardiden. Al met al denk ik dat het zo'n 100 hms minder zijn. Maar kan me vergissen. Het zijn er in ieder geval veel. Heel veel.
Laatst gewijzigd door harrebas op vr 28 juli 2017 08:15, 1 keer totaal gewijzigd.
Plannen 2017: 20/25-5 Tour de Kärnten, 2-7 Marmotte Alps, 27-8 Marmotte Pyrenees(more to come)

Pino
Carbon Racefiets
Berichten: 4846
Lid geworden op: do 25 mei 2006 11:36
CTWT-lid: Ja
Locatie: Apeldoorn

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Pino » vr 28 juli 2017 07:36

Bruut! Succces ermee.
Afbeelding

Gebruikersavatar
harrebas
Carbon Racefiets
Berichten: 2651
Lid geworden op: zo 28 mei 2006 20:15
Fiets: Wilier Cento1AIR
Locatie: Purmerend

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door harrebas » di 29 augustus 2017 08:08

Toen vorig jaar de eerste editie van de Marmotte Pyrenees georganiseerd werd was mijn belangstelling direct gewekt. De route was interessant. Een stuk of wat legendarische cols in het decor van de prachtige Pyreneeën. Wat wil je nog meer? En ik zag een kans dit met de jaarlijkse gezinsvakantie te combineren. Vrouw en zoon gingen erin mee en zo kon het gebeuren dat ik zowaar een prachtige cyclo als activiteit kon toevoegen. Maar goed, dat was afgelopen jaar en mijn voorbereiding bestond nu dus uit drie weken gezinsvakantie op een Pyreneeëncamping. Ondanks het feit dat ik in deze periode nog wel wat heb kunnen fietsen, de legendarische cols liggen hier opgestapeld, heb ik de tijd ook doorgebracht met het nuttigen van allelei lekkernijen die door geen enkele sportdiëtist worden voorgeschreven. Elke avond een lekker likeurtje bij het eten. Bier, tiramisu, chocolademousse, Franse kaas, crêpes, een koekje meer of minder, niet teveel letten op wat je binnenkrijgt. Lekker genieten van de geneugten des levens zeg maar. Of dit nu de optimale voorbereiding is voor zo'n zware rit? Nou nee, niet bepaald. Maar goed, het is tenslotte vakantie en de Marmotte is iets dat ik erbij kan doen.

Op de camping maakte ik kennis met Arjan, een plaatsgenoot die ik van Strava ken, maar nog nooit in levende lijve had ontmoet. In de dagen vooraf wisselden we gezellig fietservaringen uit en we haalden de startnummers op. Ik bekeek wel tien keer per dag het weerbericht. De diverse weersites waren niet unaniem. Warm zou het worden, ergens rond de 25 graden. Halfbewolkt, maar of het 's middags zou gaan regenen was de vraag. Ik dubte wat af over de kleding. Regenjack? Windstopper? Armstukken? Ik kwam er niet uit.

Nou goed, het is zondagochtend. Arjan staat stipt om 7 uur bij onze stacaravan. We gaan op weg naar de start die een kilometer verderop ligt. Ik heb mijn windstopper aan. De armstukken en het regenjack zitten in mijn achterzak. Maar eenmaal buiten blijkt het zelfs op de vroege ochtend al warm en bewolkt. Ik keer om en breng de windstopper en armstukken terug. Alleen een regenjack voor het geval de regen echt met bakken naar beneden komt. Ik schat in dat de cols gewoon in zomertenue afgedaald kunnen worden. Bij de start in Luz St Sauveur ontmoet ik zowaar Janneke die ik ook tijdje ken en deze week al eerder heb ontmoet. We kletsen wat bij en hebben er zin in. En nadat Miguel Indurain even in het zonnetje is gezet door de organisatie valt, naar goed Frans gebruik, vijf minuten te laat het startschot.

Vooraf had ik een plan gemaakt. De baremalimieten liggen hier een stuk scherper dan bij de Marmotte Alpes. 9.05 is de limiet voor bejaardengoud van mijn leeftijd (50+). Ik had uitgerekend dat 8.45 tot de mogelijkheden moest behoren wat niet bepaald een ruime marge genoemd kan worden. Daar kwam nog eens bij dat het parcours op het laatste moment gewijzigd was. Na de start zou er eerst een plaatselijk rondje van 4 km verreden worden volgens de website. Maar op de dag voor de race beek dit echter een ruimere ronde te zijn van wel 8 km. Zo kon ik dus bij voorbaat al enige minuten wegstrepen van mijn schema.

Het is zoals het is en we zijn op weg. Ik rij in de grote groep de plaatselijke ronde, kom langs onze camping waar ik nog net door vrouw en zoon word opgemerkt en voel dat het vooralsnog lekker marcheert. Na een minuut of 13 dient de voet van de Tourmalet zich aan, de eerste klim van de dag. De benen lijken goed, hoewel niet super. Om me heen aanschouw ik het deelnemersveld. Veel Spanjaarden en Fransen, maar ook Belgen en Nederlanders. Verder een allegaartje van verschillende nationaliteiten. Een Spanjaard legt in zijn brabbeltaaltje uit dat de Hautacam een bijzonder lastige kluif gaat worden. Tenminste dat maak ik eruit op. Maar het kan ook het gerecht van een soep zijn of de opstelling van het plaatselijke amateurelftal. Hoe dan ook, ik rij op hartslag naar boven. Hé, daar komt Arjan me voorbij. Hij vraagt hoe het gaat. 'Redelijk, niet super'. Hij rijdt zijn eerste granfondo. Gaat hij niet te snel? De Tourmalet is wel vergelijkbaar met de Glandon in de Alpenmarmotte. Stevige klim, lang, af en toe flinke percentages, maar toch goed te doen. Wel een stuk regelmatiger.

Ik kom boven na 1.50, stop even kort voor een slok, plas en bijvullen van de bidon. Twee minuten later sjees ik alweer naar beneden met Arjan in mijn kielzog. Die heeft de eerste granfondoles al opgepakt, niet te lang stoppen. Vanwege zijn leeftijd ligt zijn gouden limiet een stuk scherper dan de mijne. De Tourmaletafdaling is een vlotte met lange rechte stukken. 80+ haal ik hier. Beneden gekomen is er geen rust, hier begint gelijk de klim van de Hourquette d'Ancizan.

Het begin kent enkele kilometers met zeer dragelijke percentages. Nauwelijks meer dan wat vals plat. Er ontstaan groepjes en ik nestel me er in eentje. Niet teveel arbeid verrichten. Maar later wordt het steviger. Stukken van 9 of 10 procent zijn talrijk, een enkele uitschieter naar 11. Het is niet echt leuk. De omgeving is ook maar zo zo. Of komt dat omdat het niet lekker marcheert? In de Pyreneeën is elke col voorzien van kilometerbordjes waarop duidelijk het aantal kilometers tot de top en het percentage van de volgende kilometer vermeld staat. De organisatie doet er echter nog een schepje bovenop door zelf ook bordjes te maken die de afstand tot de top aangeven. En waaraan zijn deze vastgemaakt? Je raadt het al, aan de genoemde kilometerbordjes. ‘De inschrijving kan zomaar een tientje goedkoper’, denk ik bij mezelf. Na een korte afdaling gaat het verder naar de top en kom ik boven. Snel rij ik door, de afdaling in. Deze is steil en vooraf was ik gewaarschuwd voor losliggend grind. Dat blijkt mee te vallen. Het eerste stuk is vrij recht, daarna volgt een stuk met veel onoverzichtelijke bochten. Oppassen geblazen dus. In het dorp aan de voet is de volgende bevoorrading. Snel prop ik weer wat naar binnen en ga op weg naar opgave 3, de Aspin. Het is druk, maar de verkeersregelaars verstaan hun vak. Perfect wordt het verkeer tegengehouden. Alle fietsers kunnen gewoon goed doorrijden. Werkelijk tot in de puntjes geregeld. Deze mensen verdienen een dikke pluim.

De Aspin is een mooie klim, niet te steil. Het loopt zowaar niet eens zo slecht. De benen lijken de vorm toch enigszins te pakken te hebben. Het is nog steeds warm en bewolkt. Gelukkig maar, want zonder de wolken zou de temperatuur zomaar de 30 graden kunnen aantikken zoals eerder deze week. Dat trek ik echt niet. En terwijl ik op hartslag D2 naar boven klauter probeert een Nederlander er een wedstrijdje van te maken. Zijn fiets kraakt en elke keer als ik voor hem zit vecht hij zich terug, de dwaas. Veel plezier ermee. In minder dan een uur lekker klimmen ben ik boven. Hier ben ik getuige van het enige minpuntje van de organistie. De bevoorrading is zo goed als op. En dat terwijl ik toch echt niet achteraan bungel. Slechts enkele reepjes liggen er nog. Wel is er nog water. Ik neem een reep, vul mijn bidon en daar gaan we weer. Terug naar de Tourmalet. De afdaling verloopt moeiteloos en binnen een vloek en een zucht ben ik weer in Sainte Marie de Campan voor deel 2 van de Tourmalet. Nu de oostkant, de zwaarste kant.

De frisheid van de benen heb ik inmiddels al lang achter me gelaten. Gelukkig zijn de eerste kilometers niet meer dan wat vals plat. Regendruppels melden zich. Het is weinig en vormt een heerlijke verfrissing. Dit stuk is nog prima te doen, maar dan is het over met de pret. De Tourmalet laat zijn tanden zien. De kilometerbordjes die de percentages aangeven gaan richting de 9 of 10. Het is inmiddels weer droog en heel hoog boven me zie ik de galerijen waar ik vanmorgen nog doorheen vloog. Nu zijn ze eindeloos ver weg. Ik zie de eerste renners in de berm zitten of zogenaamd een telefoontje plegen. Om me heen dezelfde koppen die ik de hele dag al zie. Ik wordt ingehaald, ik haal mensen in. Maar alles in slow motion. Op een kilometer of 8 onder de top krijgen mijn benen even de geest. Ik haal er weer wat in. Maar o o o wat blijft het worstelen. In de verte zie ik de kabels van de kabelbaan van La Mongie. Een dorp dat moeiteloos door kan gaan voor het meest afzichtelijke skidorp van Frankrijk. En dan is het echt lelijk. Nog 7 kilometer. Mijn Garmin treitert me voortdurend, 10%, 11%, soms 12. Af en toe heeft hij mededogen en toont me 9%. De wetenschap dat het na La Mongie niet veel beter wordt is gekmakend. Metertje voor metertje kruip ik omhoog. In het dorp is het heel even wat milder. Nou ja, dat is nogal relatief. Ik ploeter, worstel en kom nauwelijks boven. Het aantal hoogtemeters van de dag komt in de buurt van de 4000. Ik bedenk me dat er maar weinig cyclo’s zijn met zoveel hoogtemeters en ik mag de Tourmalet nog afmaken en daarna nog iets. Dat laatste durf ik niet eens aan te denken. Aan het eind van het dorp het bordje van 4 km. Minuten later 3 km, 2 km. 9,5% geeft het aan. De laatste kilometer 10% gemiddeld. De fotografen hebben zich slim opgesteld op de plekken waar de renners totaal ondersteboven op hun fiets zitten. Dit levert de beste uitgewoonde plaatjes op. Slimmeriken. Maar eindelijk, na een marteltocht van 17 kilometer is daar de bevoorrading. Wat een beest van een klim is dit zeg. Doet me denken aan de Galibier, Passo Manghen of de Timmelsjoch. 4169 hoogtemeters inmiddels volgens Garmin.

Ik stop weer even. Dit keer ietsje langer. Hoewel, na een minuut of vijf vang ik de afdaling aan. Ik reken. 6.47 zit ik nu op de fiets. Drie kwartier moet voldoende zijn om de voet van de Hautacam te bereiken. Dan heb ik nog ruim 1.30 voor deze laatste takkeklim. Dat moet voldoende zijn. Ik ga het gewoon halen. 8.45 zal het waarschijnlijk niet worden, maar 9.05 toch zeker wel. Opgetogen daal ik af. Bovenin veel bochten. De laatste 12 km gaan echter vrijwel rechtdoor. Een enkele haarspeldbocht breekt het ritme, maar verder laat ik de fiets lekker rollen op de overzichtelijke en rustige weg.

Na zeven uur en een minuutje ben ik weer in Luz St Sauveur. Snel schiet ik door het dorp, langs onze camping, op naar de Hautacam. Dit stuk ken ik. Hier staat de wind altijd tegen, maar het loopt ook grotendeels naar beneden. In een groepje moet je zitten was me vooraf aangeraden. Maar wat te doen als er nauwelijks mensen om je heen zijn? Ik dender door en maan de eerste renner dat hij moet aansluiten. Met flinke vaart gaan we als een gek het vals plat af, maar wanneer ik op kop kom en achterom kijk zie ik… helemaal niemand meer. Mijn makker had blijkbaar geen trek om te jakkeren. Op het korte stukje omhoog meldt zich gelukkig een vrijwilliger en samen gaan we kop over kop richting de Hautacam. De wind staat vol tegen, maar nu gaat het nog even serieus naar beneden in de Gorges de Luz. De rotonde een kwart en op naar het slotakkoord. Ik weet dat er nog een miniklimmetje gepland staat waar niemand op zit te wachten. Bij de bevoorrading aan de voet vul ik mijn bidon snel bij en ga op weg naar Ayros-Arbouix.

De Hautacam. Ooit reed Bjarne Riis hier op het buitenblad naar boven. Ok, hij was prof en had bovendien een voorliefde voor EPO. Mister 60% was zijn bijnaam, maar het slaat nergens op. Ondanks de karrenvrachten van dat spul die hij naar binnen werkte lijkt het nog steeds onmenselijk. Het kan gewoon niet. Eerder deze vakantie heb ik hem verkend en ik vond hem toen al zwaarder dan de Alp. Zo onregelmatig met een kilometers lang middenstuk van 10-12%. De hele klim kent regelmatig nog steilere uitschieters met als klapstuk een bocht van 15% op 2 ½ km van de finish. Zie hier het recept van een slotklim die zijn weerga niet kent. Goed, ik kom dus aan de voet met een mix van frisse moed en tegenzin. Ruim anderhalf uur heb ik om de top te bereiken. Dat moet zelfs met een slechte vorm voldoende zijn. Al gauw zwoeg ik. De eerste muur in Arboix dient zich aan. Pfffff. Ok, dit gaat nog. Ik weet dat er even een iets makkelijker stuk komt. Maar al gauw begint de ellende en laat niet meer los. Eerst nog een stukje van 13% gevolgd door eindeloze kilometers die me als het ware naar beneden trekken. Iedereen zwoegt, ploegt en doet zijn best om vooruit te komen. Nog 7 kilometer, ik heb nu nog een uur over. Dat betekent dus dat de snelheid niet onder de 7 km/u mag komen weet ik me nog net te bedenken. Een hele geruststelling, want dat gebeurt ook nauwelijks. Veel hoger komt de snelheid trouwens ook niet. Met 8, soms 9 heb ik het wel gehad. Verder gaat het in de broeierige warmte van de klim en ik bedenk me dat ik me niet meer op ga blazen voor een snellere tijd. Goud is genoeg, de tijd maakt niet uit. Ik zie nu mensen met hevige krampaanvallen. Niemand die ze helpt. Zelf vecht ik er tegen en prijs me gelukkig dat ik ze tot nu toe heb kunnen onderdrukken. Er zijn mensen die in de berm uitrusten. En zwalkers. Iedereen is allesbehalve fit en komt op zijn eigen manier naar boven. In de laatste 3 kilometer heeft de organisatie borden neergezet om de renners nog enigszins op te peppen. ‘Gewoon terugschakelen, dan is het over met de pijn’ en meer van dat soort humor. Het is nu niet ver meer, maar tot het laatst blijft het ploeteren. De gevreesde muur is kort en valt me niet eens tegen. In de verte zie ik de bevrijdende parkeerplaats waar het finishdoek hangt. Ok, het laatste stuk is niet meer zo heel erg. Ik rij de parkeerplaats op en klok 8:52. Ruimschoots gehaald. Op het diploma staat 8:55. Ik kan het alleen maar verklaren doordat ze de tijd vanaf het startschot hebben genomen ipv de nettotijd vanaf de mat. Ik ga me er niet druk om maken, het zij zo. Nog steeds ruim binnen het gestelde doel.

Maar wat een cyclo is dit zeg. Vooraf had ik hem zwaarder ingeschat dan bv de Marmotte of Ötztaler. Ik denk dat het klopt. Maar ach, het is relatief en veel hangt af van de vorm en omstandigheden. Maar dit is sowieso wel een rit van de buitencategorie. Blij dat ik het gedaan heb, blij met het resultaat.
Tijd: 8:55:58.
AK: 428 van de 1171 finishers.
50+: 57 van de 226 finishers.

Vooraf kondigde de organisatie 1900 deelnemers aan. Maar op de terugweg zag ik nog heel wat renners die te laat aankwamen voor de tijdslimiet aan de voet van de Hautacam. Hoe dan ook, de Marmotte Pyrenees is een aanwinst in cycloland. Een absolute aanrader wat mij betreft.

Voor de geïnteresseerden hier de routedetails: https://www.strava.com/activities/1154916735
Laatst gewijzigd door harrebas op di 29 augustus 2017 18:55, 4 keer totaal gewijzigd.
Plannen 2017: 20/25-5 Tour de Kärnten, 2-7 Marmotte Alps, 27-8 Marmotte Pyrenees(more to come)

Gebruikersavatar
EvertS
Kinderfiets
Berichten: 189
Lid geworden op: wo 08 januari 2014 19:54
Fiets: Dogma F8
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door EvertS » di 29 augustus 2017 10:28

Super zware cyclo zo te lezen.
Mooi verslag.
Mooie cyclo als CTWT activiteit voor volgend jaar?

Gebruikersavatar
Eric
Carbon Racefiets
Berichten: 1576
Lid geworden op: vr 26 mei 2006 22:06
Fiets: BMC RM01

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Eric » di 29 augustus 2017 11:04

Ik heb al die cols ook gedaan een paar jaar geleden maar dan verdeeld over 4 dagen..... Petje af Harrebas. En meteen met potlood in de agenda

Gebruikersavatar
EvertS
Kinderfiets
Berichten: 189
Lid geworden op: wo 08 januari 2014 19:54
Fiets: Dogma F8
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door EvertS » di 29 augustus 2017 11:38

JAG schreef:
ma 24 juli 2017 09:49
http://marmottegranfondoseries.com/epreuve.php?C=5

168km, 5500hm... Tourmalet, Hourquette d'Ancizan, Aspin, Tourmalet en finish op Hautacam...

Ik ben erbij! Wie nog meer?
Ik mis Hans in de uitslag.
What happened.

Gebruikersavatar
Rob T
Prince of Spain
Berichten: 21710
Lid geworden op: wo 24 mei 2006 19:43
Fiets: PITON Scuro RS
CTWT-lid: Ja
Locatie: Eindhoven
Contacteer:

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Rob T » di 29 augustus 2017 15:31

Mooi verslag Herman. En man wat moet het zwaar geweest zijn.

AG#99
Kinderzitje
Berichten: 46
Lid geworden op: wo 14 oktober 2015 20:25
Fiets: APEX Blackbuck

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door AG#99 » di 29 augustus 2017 18:10

Mooi verslag, krijg er zin an!

Gebruikersavatar
Orbi
Alu Racefiets met Carbon achtervork
Berichten: 1058
Lid geworden op: ma 30 juli 2007 20:50
Fiets: Orbea/Rose
CTWT-lid: Ja
Locatie: Hoogeveen

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Orbi » di 29 augustus 2017 18:13

Dat klinkt als een zeer serieuze tocht, mooie prestatie. Goed verslag :oke:

Gebruikersavatar
Alwin
Moderator
Berichten: 5113
Lid geworden op: wo 24 mei 2006 06:57
Fiets: Look 675
CTWT-lid: Ja
Locatie: Schijndel
Contacteer:

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Alwin » di 29 augustus 2017 18:41

Leuk verslag. Dat lijkt me een serieuze rit. Misschien wat voor volgend jaar. Dan zit het met de motivatie wel goed..... :D
Op naar de Velomediane!

Gebruikersavatar
Wombcat
Carbon Racefiets
Berichten: 1908
Lid geworden op: ma 17 december 2007 21:07
Fiets: Battaglin
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Wombcat » di 29 augustus 2017 20:37

Lekker bezig geweest weer :oke:

Gebruikersavatar
Pizzi
Huis-, tuin- en keukenfiets
Berichten: 307
Lid geworden op: wo 30 september 2009 23:30
Fiets: Cervélo R3 SL

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Pizzi » di 29 augustus 2017 20:53

Heb 'm ook gereden. Wat mij betreft bijna ideale omstandigheden. Starten in korte broek, en zonder armstukken. Een klein buitje op de 4e klim (Tourmalet). Een beetje warm op de Hautacam, maar geen bakoven.

Enfin, eerste lusje ging best sloom, maar kon in ieder geval enigszins warmdraaien voor het échte klimmen zou beginnen. Tourmalet, Hourquette d'Ancizan (die ik wél mooi vind) en Aspin vrij steady omhoog gereden, midden-D2 zo'n beetje. Met de handrem erop, wetende wat nog komen gaat. Vanaf bovenop de Aspin tot aan de voet van de Tourmalet alleen gereden. Kerel die ging afdalen op z'n bovenbuis voorbijgevlogen en even duidelijk gemaakt dat 'ie dat beter gewoon niet kan doen. Eerste stukje Tourmalet nog in een klein groepje gereden, maar op een gegeven moment was het ieder voor zich. Het laatste stuk van de Tourmalet op de terugweg loopt gewoon niet, dus daar lekker geharkt. Kwam nog wel redelijk vooruit gelukkig. Bij een schuurtje vol met mensen (veel kinderen), nét na La Mongie, nog een wheelie gemaakt. Gejuich alom. Ook lekker terugjuichen. Even afleiding, mooi! :lol:
Afdaling Tourmalet naar Luz-Saint-Sauveur lag in 't begin nog best nat (voorzichtig aan dus), maar iets verder naar beneden was het kurkdroog en een ware racebaan. Kreeg zelfs een motor mee. 8)

Helemaal onderaan de Tourmalet de bocht naar rechts, het centrum door. Best wel gaaf om daar doorheen te vliegen! Tot de voet van de Hautacam voornamelijk slepers, dus zelf maar tamelijk wat op kop gereden. Onderaan de Hautacam doorgekomen op p120. Op de slotklim nét niet genoeg mensen ingehaald voor een top100-plek: p103 met 7h34 (zelfgeklokt). In de uitgeslagenlijst staat 7:38 (tamelijk achteraan gestart). Hoogste hartslag gehaald in het halfbakken sprintje op de parkeerplaats bovenop de Hautacam. Hele cyclo niet in D3 geweest.

Na de finish een heel klein meisje die haast bedelen voor m'n startnummerplaat. Haha, die er dus blij mee gemaakt. Vervolgens papiertje ingeleverd voor wat vast voedsel, en dat naar binnen gepropt. Ging er goed in, al had het ietsje meer mogen zijn.

Pluspunten:
  • Mooie route
  • 2 cols opgereden die ik nog 'moest' (Tourmalet van deze kant en Hourquette d'Ancizan van deze kant)
  • Kruispunten worden vrijgehouden
  • Motorbegeleiding in de laatste afdaling
  • Miguel Indurain gespot en ingehaald
Iets minder:
  • Veel slechte dalers die onnoemelijk hard in de weg rijden (ga eens opzij? :knor: )
  • Veel auto's op het parkoers (met name in de rijrichting)
  • Minimaal aantal kraantjes bij de bevoorrading. Bovenop de Tourmalet (na de 4e klim) water gevraagd bij een bekende van een reisorganisatie, dat ging beter
  • Die ene Etixx-gel (Ginseng & Guarana - Cherry & Redcurrant?) is misschien wel de ranzigste gel ooit. #kotsen

De rest van de week, voorafgaan aan de zondag, nog wat andere leuke tochtjes gefietst (standplaats Luz-Saint-Sauveur):
  • dag 1: Hautacam + Soulor&Aubisque. Bokkeheet. Rug overleden en snoeihard geparkeerd op de Soulor. Uiteindelijk mezelf de Aubisque nog opgehesen. Sucks, maar die klim blijft prachtig! Net als de afdaling van de Soulor. 97.3km/2,672m.
  • dag 2: Col des Tentes (Cirque du Gavarnie) & Cirque du Troumouses. Schit-te-rend! Gisteravond en 's ochtends flink rek -en strekoefeningen gedaan. Lichamelijk ging het nu beter. 91.9km/2,528m.
  • dag 3: goed weer voorspeld (en niet enorm warm), dus maar even een grote ronde rijden: Col de Spandelles, Col de Marie-Blanque, Col d'Aubisque. Inclusief retour L-S-S > Argeles-Gazost. Na de Marie-Blanque niet al te fris meer, en op de Aubisque dood en begraven. Dan is het nog best ver. Ik had gehoopt dat het ietsje beter zou gaan, dit gaf niet echt veel vertrouwen voor zondag, als er 5 cols moeten worden beklommen.. 198.1km/4,050m.
  • dag 4: klein stukje Cauterets, het lokale rondje gereden en wat gedoold door kleine straatjes in Luz-Saint-Sauveur. Het devies? Vooral rustig aan. 37.3km/533m.
  • dag 5: nog een beetje gaar, maar niets doen is saai, dus stukje Luz Ardiden gedaan, inclusie 2 x 2' gas. Hartslag deed 't weer aardig, benen bleken nog niet helemaal hersteld. 21.8km/558m. Na afloop even 2 uurtjes op bed gelegen, dat was best een goed idee.

Mooie week!

Gebruikersavatar
EvertS
Kinderfiets
Berichten: 189
Lid geworden op: wo 08 januari 2014 19:54
Fiets: Dogma F8
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door EvertS » di 29 augustus 2017 21:13

Super tijd Ronald en niet in rood rijden met zo'n zware cyclo knap ingedeeld dus.
Mooi verslag en goed vermaakt de hele week zo te lezen met mooie ritjes.

Gebruikersavatar
Wombcat
Carbon Racefiets
Berichten: 1908
Lid geworden op: ma 17 december 2007 21:07
Fiets: Battaglin
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Wombcat » di 29 augustus 2017 21:16

Mooi gereden idd :oke:

Ook een leuke week gehad, zo te zien.
Binnenkort met supercompensatie op de Nedereindseberg?

Gebruikersavatar
Metor
Moderator
Berichten: 7668
Lid geworden op: do 25 mei 2006 22:10
Fiets: Scott Addict; Viner

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Metor » wo 30 augustus 2017 10:33

Serieus mooi fietsweekje Pizzi! :oke:

JAG
Fiets met zijwieltjes
Berichten: 137
Lid geworden op: ma 10 november 2014 08:18
Fiets: Canyon Aeroad 8.0Di2
Locatie: Driebergen

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door JAG » do 31 augustus 2017 21:21

EvertS schreef:
di 29 augustus 2017 11:38
JAG schreef:
ma 24 juli 2017 09:49
http://marmottegranfondoseries.com/epreuve.php?C=5

168km, 5500hm... Tourmalet, Hourquette d'Ancizan, Aspin, Tourmalet en finish op Hautacam...

Ik ben erbij! Wie nog meer?
Ik mis Hans in de uitslag.
What happened.
Hoi Evert,

Wat is er gebeurt... Ik ben niet gestart. Wel mijn startbewijs e.d. opgehaald. Echter op de ochtend van de cyclo besloten niet te starten. Cyclo was onderdeel van mijn vakantie met mijn vriendin en een fietsdoel voor 2017 (gelijk aan ORM 2016) an sich... Echter tijdens de vakantie kwam ik erachter dat ik het afgelopen jaar te weinig echt tot rust gekomen ben en dat het fietsen teveel mijn schema bepaalde. Daardoor net iets te vaak achter de feiten aangelopen of teveel spanning gevoeld.
De avond voorafgaand en de ochtend zelf, merkte ik dat ik mentaal niet scherp genoeg was om de cyclo te rijden. Scherpte die je voor deze cyclo zeker nodig hebt. Getuige ook de verhalen van Herman en Ronald, chapeau heren!!
Als ik dan vervolgens lees dat tijdens de Vélomédiane Bart Bruynincks (dit jaar 12e bij heren TA) aan een hartaanval is overleden, sterkt dit mijn besluit. Fietsen is ontzettend mooi geweldig om te doen. Voor 'pannekoeken' zoals ik, is en blijft het een hobby en middel om te ontspannen. Voor mij werd het middel een doel op zich en vergat ik te genieten van het fietsen. Voor nu weer met plezier de fiets op en met dat zelfde plezier weer keihard trainen voor de TransAlp 2018 ;-)

De resterende dagen van de vakantie heb ik mijn blinkend (voor zover een matte fiets kan blinken...) schone fiets niet meer aangeraakt. Een bijzondere maar erg prettige ervaring. Desondanks, heb ik qua fietsen nog wel het mooie 'doel' bereikt door 3x de Mont Ventoux op te rijden in een dag. 1e Bedoin, 2e Sault en 3e Malaucene... Niet de meest ideale volgorde ;-)
WP_20170822_14_32_43_Rich.jpg
Kan de foto helaas niet draaien...
Je hebt niet voldoende permissies om de bijlagen van dit bericht te bekijken.

Gebruikersavatar
Alwin
Moderator
Berichten: 5113
Lid geworden op: wo 24 mei 2006 06:57
Fiets: Look 675
CTWT-lid: Ja
Locatie: Schijndel
Contacteer:

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Alwin » vr 01 september 2017 09:43

Dapper en wijs besluit JAG. :oke:

Als het niet goed voelt, moet je inderdaad niet starten. Succes met de voorbereiding op de TA. En blijf vooral genieten op de fiets ;-)
Op naar de Velomediane!

Gebruikersavatar
EvertS
Kinderfiets
Berichten: 189
Lid geworden op: wo 08 januari 2014 19:54
Fiets: Dogma F8
CTWT-lid: Ja

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door EvertS » vr 01 september 2017 19:06

Verstandig besluit zo te lezen Hans.

Mooie foto van de Mont Ventoux.

En alvast succes met de voorbereiding van TA.

Gebruikersavatar
Pizzi
Huis-, tuin- en keukenfiets
Berichten: 307
Lid geworden op: wo 30 september 2009 23:30
Fiets: Cervélo R3 SL

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Pizzi » vr 22 september 2017 22:51

Heb een en ander 'iets uitgebreider' opgeschreven. Deze post gaat over de dagen voorafgaand aan de cyclo.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Het is maandagavond laat, bijna middernacht, als we ons huurbusje op de parkeerplaats bij het appartement in Luz-Saint-Sauveur parkeren. We meeten de twee gasten die al eerder zijn gearriveerd, droppen onze tassen en andere meuk en gooien een koud biertje naar binnen. En nog eentje. Morgen gaat het beginnen!

Dinsdag
Dag 1. Waar ik zo'n week liever begin met een makkelijke klim (ik had eigenlijk Cauterets in gedachte), laat ik me door de anderen zonder moeite overhalen de Hautacam te doen. "En daarna doen we de Aubisque". Hmm, juist ja. Deze twee cols vanuit Luz is wel een beetje érg enthousiast voor een eerste dag, dus we parkeren de auto's in Argelès-Gazost.

Ik ben op fietsvakantie, maar heb geen fiets bij me. Een paar weken geleden blijkt dat het frame van m'n Cervélo z'n beste tijd heeft gehad: gescheurd. Ideale timing! Via Campo Bicicleta, die een arrangement aanbiedt voor deze week, huur ik een Bianchi. Een eenvoudig model, maar qua afmetingen/afstanden afgesteld zoals mijn eigen fiets. Ik haal de fiets op, monteer m'n Garmin en ben er klaar voor!

Goed, de Hautacam dus. Vorig jaar was ik hier eind mei. Toen reed ik op dag 2 dezelfde tocht: Hautacam + Soulor/Aubisque. Ik herinner me een paar lastige stukken van de Hautacam, maar over het algemeen ging het toen best prima. Vandaag niet. De rug wil niet, de benen blokkeren, ik kom niet vooruit. En het voelt aan alsof het 35 graden is. De Garmin vertelt me dat ik niet eens 10 km/h haal. Zo voelt het ook. Het loopt to-taal niet. Volgens Strava ben ik bijna 10 minuten trager dan vorig jaar. Tien minuten!

Vanaf de parkeerplaats op de Hautacam fietsen we uiteraard nog een stukje verder: Col de Tramassel. Bovenop aangekomen uitpuffen in de schaduw. Pff. Ik begin bijna te geloven dat die 35 graden wel eens kan kloppen. Wat is het warm!

We dalen met z'n allen af. Op het terras onderaan de Soulor nemen vijf van de zes mensen een tosti. Ik sla over, en kies voor een banaan. Zometeen fietsen we vanaf hier direct omhoog. Ik hoop maar dat het beter gaat dan net, maar veel vertrouwen heb ik er eigenlijk niet in.
Opmerkelijk genoeg gaan de eerste paar kilometers van de Soulor prima. Daarna weer hetzelfde geneuzel: rug doet pijn, benen willen niet. Ik ga zelfs een paar keer van de fiets om wat rekoefeningen te doen.

Vorig jaar was de Aubisque aan deze kant afgesloten. Besloot toen simpelweg onder de slagboom door te duiken en omhoog te fietsen. Schit-te-rende klim! Vandaag kom ik blijkbaar niet vooruit, maar wil deze kant van de Aubisque nóg wel een keer doen. Rijden dus! Eerst wat gratis kilometers (afdalinkje), daarna wat licht klimwerk. So far, so good. Daarna stijgt de weg ietsje meer en ik ga wederom enorm langzaam. Ik besluit maar wat om me heen te kijken, want daar heb ik nu helemaal alle tijd voor. Wat is dit toch een mooie klim! Ik hijs me omhoog, plof neer bij het restaurantje en eet een ijsje.

Daarna doe ik nog maar een aantal oefeningen, in de hoop dat dit wat oplevert, om vervolgens af te dalen. Bij het omhooglopende stuk van de Aubisque kan ik nu zowaar tempo rijden. Poeh, dit lijkt er meer op! Het eerste stuk van de Soulor gaat heerlijk. Mooie afdaling! Verderop, op de vlakke tussenstukken, besluit ik locomotief te gaan spelen en neem ons groepje op sleeptouw. We denderen naar beneden. Ik heb wel wat last van m'n rug, maar ik heb nu in ieder geval ook power! In sneltreinvaart staan we op een pleintje in Argelès-Gazost. Ik haal een mooi bosbessentaartje bij de patissier. Mmm. Dit zal zeker niet het laatste gebakje van deze week zijn.

97.3km/2,672m

Woensdag
Vandaag staan er twee klimmen op het programma die ik vorig jaar niet heb gedaan: Col des Tentes en Cirque du Troumouse. Schijnen heel mooi te zijn, en vanuit het appartement kunnen we ongeveer meteen beginnen met klimmen. Doen dus!

Gisteravond en vanochtend heb ik flink wat strekoefeningen gedaan. Daardoor ben ik nu wat soepeler en dat voelt goed.

Het klimmen gaat een stuk beter dan gister. Op deze manier is klimmen wél leuk. De omgeving is fantastisch en het is hier best rustig. Het wegdek is weliswaar niet heel goed, maar met klimmen maakt dat weinig uit. Afdalen blijkt iets lastiger, maar is uiteindelijk ook prima te doen. Bovenaan Col des Tentes loopt er nog een smal, geasfalteerd paadje verder. Tot deze abrupt stopt en overgaat in een pad met stenen. Verder fietsen met de racefiets richting richting Col de Especieres is geen optie. Jammer.

We keren om en dalen af naar de tweede klim: Cirque du Troumouse. Ik voel me best goed en rijd weg van de rest. Ik haal een jongen met een snelpak met lange mouwen in en vraag me af waarom hij daarin rijd. Enfin. De klim rijd ik steady omhoog, tot de laatste paar kilometer. Ik plafonneer een beetje en de rug begint nogal te trekken. Snelpak haalt me bij en rijd best vlot van me weg. Ach ja, tot hier ging het goed, dus dat biedt mogelijkheden. Ook deze klim is prachtig, misschien nog wel mooier dan Col des Tentes! Bovenop eindigt de klim op een parkeerplaats. Dat valt eerlijk gezegd een beetje tegen. Het begint te druppelen en ik besluit maar meteen af te dalen. Ik neem me voor hier nog eens terug te komen voor een mooie hike.

In Luz-Saint-Sauveur bemachtig ik bij een van de plaatselijke bakkers een brownie. Lekker!

91.9km/2,528m

Donderdag
Vorig jaar reed ik vanuit Argelès-Gazost één tocht van 200km. Met daarin Col de Spandelles, Col de Castet, Col de Marie-Blanque (oostkant), Lac de Bious-Artigues en Col d'Aubisque (westkant). Totaal iets van 5000hm. Prachttocht, maar omdat ik pas om half 1 vertrok, daalde ik in het (bijna) donker de Soulor af naar de camping. Wél gaaf, niet heel handig/verstandig.

Waarom dit jaar gewoon niet weer zoiets rijden? Tenminste, als het weer goed is. Ok, maar welke kant op? Een ~200km-rondje vanuit Luz-Saint-Sauveur, inclusief de westkant van de Col de Marie-Blanque, kan dat? Ja, dat blijkt prima haalbaar (qua route..). Col de Marie-Blanque. De scherprechter in de populaire Spaanse cyclo Quebrantahuesos, en naar het schijnt een echte harkklim. Bovendien een klim in deze omgeving die ik nog niet ben opgefietst.

Vorig jaar zat ik in deze week 4 dagen in Oostenrijk. Twee dagen voor de Otztaler Radmarathon reed ik toen een rit vanuit Sölden de Kühtai op en over, om vervolgens door het dal terug te rijden, om dan ook nog de Silzer Sattel (zijkant Kühtai) te beklimmen. 160km/3000hm. Tja, het weer was daar toen schitterend, en de vorm goed, dus dat kon ik vast wel verteren.

Dit jaar is de vorm iets minder. Zo’n 200km-rit zou wél kunnen, maar dan wél op dag 2 of dag 3, zodat er tijd genoeg om ervan te herstellen. Dat had ik al bedacht vóór het afreizen naar de Pyreneeën. Nou, de weersvoorspelling voor donderdag is goed. Rijden dus!

Iets na 10 uur rol ik uit het appartementengebouw: le départ. Het eerste stuk - tussen Luz-Saint-Sauveur en de rotonde bij Soulom - rijden we zondag ook. Goed om daar even te fietsen. In plaats van direct rechtsaf op de rotonde neem ik de tweede afslag, om binnendoor naar de voet van de Soulor te rijden. Jep, je rijdt een klein stukje op de Soulor, waarbij je na een paar kilometer rechtsaf slaat richting Gez. Vanaf Gez is het zo’n 13 kilometer klimmen, grotendeels door het bos. Net als vorig jaar is er ook nu weinig verkeer. De laatste twee kilometers stijgen behoorlijk: 9% en 10%. Mooie klim, wat mij betreft! De afdaling is lastig. Het is smal, best onoverzichtelijk en het wegdek bestaat vaak uit een mix van teer en grit. Volgens Strava rijd ik de 16 kilometer - die gemiddeld 8% daalt - met een gemiddelde snelheid van nog geen 38 km/h. Dat is misschien niet zo snel, maar ik ben wel veilig beneden.

Onderaan draai je de hoofdweg weg. Dit is het ‘vlakke’ gedeelte van de noordkant van de Soulor. Er is hier geen hond op de weg en de weg loopt ietsje af. Lekker!

Ergens onderweg. Meer dan prima fietsweer!
Afbeelding

Al enige tijd loer ik naar een fonteintje onderweg, maar heb er nog geen gezien. In een Frans dorpje, het welbekende Bruges-Capbis-Mifaget (!), vul ik daarom m’n bidons in het plaatselijke café. Een paar stamgasten en wat pimpelende locals, waarvan een aantal me quasi-verveeld aankijkt. Tot aan Louvie-Juzon (77 kilometer afgelegd) is de route gelijk aan die van vorig jaar. Toen reed ik vanaf hier zuidelijk om de Col de Castet te beklimmen. Nu rijd ik in noordwestelijke richting naar Arudy. De weg die volgt, de D918, blijkt een zeer aangename verrassing! Het is een glooiende weg door het bos, met allemaal mooie bochten. Ik weet niet meer precies hoe lang dit stuk duurt, maar zeker 10 kilometer. En ook hier erg rustig. Tof!

Afbeelding
Op een gegeven moment gaat de route richting het zuiden. Ik besluit hier ergens om nog maar wat rekoefeningen te doen. De rug vindt het namelijk weer niet zo leuk. Vol in de zon is het stiekem best warm, dus ik zoek even een stuk gras in de schaduw. Na enige tijd weer de de fiets op, op naar de voor mij nog onbekende klim: de Marie-Blanque.

In het dorpje Escot is het linksaf. Ik zit wat te suffen en mis de afslag. De Garmin wijst me daarop. Handig, zo'n vooraf getekende route! Ik heb nog 1 bidon, en alhoewel de Marie-Blanque niet zo lang is, kies ik er toch maar voor de lege bidon bij te vullen. Wederom niet bij een fonteintje, maar nu bij een huis langs de weg. 'Bon courage', zegt de bewoner tegen me als ik met een volle bidon vertrek. 'Merci!'.

Aan het begin van de klim staat een bord: 9,3 kilometer/7,6% gemiddeld. Dat kun je denken 'Nou, dat valt mee!'. Nou, vooraf heb ik het profiel bekeken: dit zou zeker niet mee gaan vallen :P De eerste 5 kilometer zijn namelijk Loorberg-achtig. Met andere woorden, daar gaat het niet zo snel met de hoogtemeters. Om dat te compenseren gaat het in de de laatste 4 kilometer gemiddeld met zo'n 11% omhoog. Bij elke kilometer staat een bord. Nog 3 kilometer, de komende kilometer is 11%. *hark* Hey, weer een bord! Nog 2 kilometer, de komende kilometer is 13%. *puf, kraak* Deze kilometers gaan bepaald niet snel, er doemt weer een bord op. Laatste kilometer, 12%. *kraak* Ik probeer zo rustig mogelijk omhoog te fietsen, maar moet toch wel serieus op de pedalen duwen om de 34x28 rond te krijgen. Een paar wandelaars. Ik groet ze. 'Bon Courage's' worden naar m'n hoofd geslingerd. Eigenlijk gaat het best goed. Ok, vanzelf gaat het niet, maar m'n VAM ligt tegen de 1000 en ik rijd midden-D2. Mooi!

Nog 2 kilometer. En 250 hoogtemeter. Genot!
Afbeelding

Bovenaan een plekje in de schaduw, even wat eten en dan afdalen. Deze afdaling ken ik. In het begin best vlak, dan een klein steil stukje, vervolgens een open, vlakke weide om vervolgens af te sluiten met een aantal kilometers racebaan. Helaas rijden er een paar auto's in de weg, waardoor de topsnelheid op 75 km/h blijft liggen.

Op naar de Aubisque. Twee 2 klimmen gedaan, nog een te gaan:
Afbeelding

Via een binnendoorweggetje sla ik de normale voet van de Aubisque over. Net voor het dorpje Eaux-Bonnes kom ik op de reguliere beklimming. Ik heb last van de hitte en blijkbaar heb ik de Marie-Blanque minder goed verteerd dan ik dacht. De rug speelt ook weer op, en ik besluit als een ware toerist te stoppen. En vervolgens nog een paar keer. Hey, dit komt me wel wat bekend voor! Vorig jaar liep deze klim (toen ook de laatste klim) ook niet. Tja, dan niet. Gourette is nog net zo lelijk als vorig jaar, maar de laatste paar kilometer zijn fraai.

Dat leegstaande hotel, een paar kilometer onder de top, is toch ook wel interessant:
Afbeelding Gelukkig ben ik er dan bijna.

Bovenop bidons vullen en een ijsje. Dat mag wel. Vervolgens weer die leuke afdaling (Aubisque, klein stukje klimmen, Soulor). Ik stop niet in Argelès-Gazost, maar rijd direct naar Luz-Saint-Sauveur. De 200 aantikken geloof ik wel, dus linea recta naar huis, Om half 8 rol ik de lift van het appartementencomplex weer in.

Mooie rit, en die Marie-Blanque is cool (toch ook maar eens de Quebrantahuesos rijden!), maar de aftakeling op de Aubisque geeft niet al te veel vertrouwen voor zondag. Tja, dat zien we dan wel weer. Na de Aubisque ben ik toch aardig hersteld, want ik ben niet compleet naar de klote en heb wél gewoon trek. Dat komt goed uit, want Yuri heeft paella gemaakt (en dat smaakt echt heel goed!)

198.1km/4,050m

Vrijdag
Vandaag en morgen zijn nou eens een keer echte rustdagen. Ik ga wél fietsen, maar neem me voor niet ver en vooral heel rustig te fietsen.

Een paar mensen doen vandaag Cauterets + Pont d'Espagne. Nou, ik ga wel mee en zie daar wel hoe en/of wat. Na een paar kilometer slakkentempo op de Cauterets vind ik 't welletjes, keer om en en fiets als een slak (herstelmode = on) terug naar Luz-Saint-Sauveur.

De organisatie heeft een lokaal lusje bedacht waarmee de cyclo zondag begint. Omdat dit toch zo goed als op de route ligt ga ik op de terugweg naar op een gegeven moment rechtsaf richting Sassis. Veel stelt het natuurlijk niet voor, maar het is een fijne gedachte dat we zondag niet meteen de Tourmalet op hoeven te fietsen (lees: eerst een klein stukje warmfietsen). Aan het eind dool ik nog eventjes door wat achterstraatjes van Luz-Saint-Sauveur. Altijd grappig om te zien.

37.3km/533m

Zaterdag
Nou, morgen gaat het gebeuren! Vandaag nog maar even een rustig rondje. Ik fiets het gehele eerste lusje van de cyclo, schud tussendoor de benen wakker met 2*2' op Luz Ardiden (vanzelf gaat 't niet, maar op zich gaat het aardig vooruit!) en rijd ook nog een heel klein stukje de Tourmalet op (tot iets na de stoplichten). Ik blijk zeker niet de enige op Luz Ardiden! Het is hier eigenlijk best druk.

Een beetje vermoeid voel ik me nog wel, maar dat zal vast wel goedkomen. In de namiddag ga ik even 2 uurtjes op bed liggen, gewoon omdat het kan.

21.8km/558m

Gebruikersavatar
Pizzi
Huis-, tuin- en keukenfiets
Berichten: 307
Lid geworden op: wo 30 september 2009 23:30
Fiets: Cervélo R3 SL

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Pizzi » vr 22 september 2017 22:52

'Hey, Nutella!'
Zondagochtend, 5:15 uur. Buiten is het nog donker. Binnen, in de slaapkamer, ook. M'n kamergenoten slapen nog, geloof ik. Gistermiddag hebben Yuri en ik pannenkoeken gebakken. Bij een aantal eerdere cyclo's pannenkoeken als ontbijt gegeten en dat beviel me vrij goed.
Een uur geleden was ik al wakker. Ben toen naar de keuken gestrompeld en heb daar vijf pannenkoeken gesmeerd. Het 'beleg'? Nutella of aardbeienjam. Die 'gesmeerde' pannenkoeken lig ik nu in m'n bed naar binnen te werken. Alhoewel de keuze niet groot is, is het bij elke pannenkoek een kleine verrassing wat erop zit. Ik neem een hap van de eerste. 'Hey, Nutella'.

Na vijf pannenkoeken heb ik er ook wel genoeg van. Burp. M'n wekker staat om 6:30 uur. Slapen lukt niet meer, maar even een uurtje blijven liggen is niet verkeerd. Vannacht ouderwets slecht geslapen. Blij dat ik gister al 2 uur heb gebufferd!

M'n spullen heb ik gisteravond al klaargelegd. De weersvoorspelling lijkt wel ok, maar weliswaar met kans op een bui. Het zal wel.
Ondertussen is het een uur of 7. Over een half uur is de start. Even op het balkon het weer checken. Hmm, het is al best warm? Ik besluit de armstukken thuis te laten en vertrek in kort-kort. Een dunne body gaat mee voor de afdalingen. Die past makkelijk in het middelste zakje van m'n shirt en dan is er nog ruimte genoeg voor eten.

De start
Fashionably late komen we bij de start aan. Daar staan natuurlijk al heel veel mensen te wachten. Ach ja, lekker achteraan aansluiten. Zelf heb ik absoluut geen zin zo lang stil te staan. Dan maar wat verder naar achter starten.

De organisatie heeft aan deze cyclo de naam Look Marmotte Granfondo Pyrénées meegegeven. Ik heb een flauw vermoeden dat deze Marmotte lastiger is dan de 'échte' Marmotte en heb me voorgenomen vooral niet te hard van start te gaan.

We beginnen met het lokale lusje van een kilometer of 7. Eigenlijk best fijn, want dan zijn de beentjes enigszins aangezwengeld voordat de Tourmalet begint.

Tourmalet #1
Klim nummer 1 staat te wachten: de westkant van de Tourmalet. De Tourmalet heeft blijkbaar al meer dan 80x in de Tour de France gezeten! Soms als slotklim, meestal als doorkomstplaats. Vandaag, tijdens de cyclo, is het een doorkomstplaats. Twee keer zelfs!

Enfin, eerst de westkant dus, vanuit Luz-Saint-Sauveur. Vanaf hier ben ik nog nooit omhoog gefietst. Wél afgedaald. Volgens het profiel is hij behoorlijk constant en bijna nergens heel moeilijk. De klim duurt wel bijna 19 kilometer, dat is behoorlijk.
Ik rijd enige tijd achter twee Engelsen, die Sky-lookalike-kleding dragen. De ene renner heeft wel wat weg van Kwiatkowski, de andere van een Froome + 20 kg. Ze rijden een prima tempo en ik besluit m'n karretje aan te haken. Gestaag halen we behoorlijk wat mensen in. Voor sommigen lijkt deze berg er al te veel aan. Wat een gehark! Hoe denken ze ooit die tocht uit te gaan rijden? Ik merk dat ik me erger aan meerijdende auto's. Anders doe je dat even niet!? Het gaat onder meer om een grijze Volkswagen Transporter met Belgisch kenteken. Later blijkt dat dit zeker niet de laatste keer was dat ik die auto zag.

Op een gegeven moment plafonneert Froomey+20kg een beetje en Kwiatkowski houdt wat in. Ik besluit de twee mannen achter me te laten en rijd eigen tempo verder. Het voordeel van achteraan starten is dat je veel mensen in kunt halen. Lekker! Hey, ik hoor Abba. Iets verderop staat een auto geparkeerd. Ernaast dansende mensen. Mooi dit, even groeten!

De laatste kilometer van de Tourmalet blijkt de lastigste. Bovenop heb ik 1 bidon leeg. Prima! Bovendien was m'n plan pas bovenop Hourquette d'Ancizan te stoppen voor ravitaillering. Ik stop eventjes om m'n body aan te trekken. Hoppa, afdalen! Al rijdende probeer ik een reep van de wikkel te ontdoen. Dat lukt niet 1-2-3. Shit! Je maakt hier best makkelijk snelheid, er liggen wat bochten en bovendien zijn er nog meer mensen op de weg. Ik stop daarom maar even opnieuw, en haal de reep uit de verpakking. Verorberen tijdens de afdaling dat ding!

Dit is best wel een mooie afdaling, maar helaas rijden er weer een hoop pannenkoeken rond die niet kunnen dalen. Links inhalen? Lastig. Rechts dan maar? Ook lastig. Probleem is dat ze een rare, onvoorspelbare lijn rijden. En daarmee nogal in de weg rijden.. Desondanks haal ik volgens Strava bijna 60 km/h gemiddeld over 17 kilometer. Vroem!

Hourquette d'Ancizan
De afdaling eindigt met een flinke bocht in Sainte Marie de Campan. Daar begint klim #2 van vandaag, Hourquette d'Ancizan. De eerste tig kilometer is het bepaald niet steil. Er wordt een groepje gevormd, uiteraard met zo goed als allemaal slepers. In het wiel rijden: ja hoor! Op kop: nee joh, ik ben moe! Het gaat langzaam en ik heb geen zin om op kop te rijden. De oplossing? Wegrijden naar een klein groepje ervoor. Ja natuurlijk, hiermee verspil je meer energie dan nodig, maar ach, zo voelt het tenminste wat meer als koers!

Na de afslag richting Hourquette d'Ancizan gaat een enthousiaste Deen me gangmaken. Volgens hem ben ik "a good climber". Haha, ok! In zijn wiel rijd ik naar een groepje. "Takk!"

Ook deze klim ken ik nog niet, maar ik vind 'm mooi! Afwisselend, stukje over een soort vlakte, stukje door een bos, een afdalinkje erin, niet te steil, prima! Als ik achterom kijk zie ik verderop een groepje langzaam dichterbij komen. Daar hád ik in kunnen zitten, en wat kunnen sparen. Boeiend. Ik rijd nu hier, en op deze manier ben ik in ieder geval vóór hun bij de bevoorrading.

Een dranghek met een paar kraantjes waar amper water uit komt. De bidons bijvullen duurt een eeuwigheid. Lekker geregeld! Ik dump m'n miniverzameling lege wikkels en vervolg m'n weg. Er staan borden dat deze afdaling gevaarlijk is. Vorig jaar ben ik 'm van de andere kant omhoog gefietst en kan me daar wel iets bij voorstellen. Niet al te denderend asfalt en een aantal onoverzichtelijke bochten. En het is de smalste weg van vandaag. Ik doe rustig aan en haal desondanks nog een paar mensen in. Volgens Strava rijd ik alsnog 54+ km/h gemiddeld over bijna 9 kilometer. Het dalen gaat lekker vandaag!

Onderaan een verbindingsstuk naar de voet van de Aspin. Ik trek een sprintje naar wat mensen voor me. Hey, daar is m'n Deense vriend weer! En hij besluit op kop te gaan boren. Zonder een trap teveel te doen, bollen we zonder inspanning door. Als de Deen op het laatste moment tóch stopt bij de bevoorrading blijkt de groep weer te bestaan uit slepers. Dan maar demarreren. Een bekende die in hetzelfde groep zit roept "Koers!" en zit meteen in m'n wiel. Even spelen hoor!

Col d'Aspin
Waarempel, deze klim ken ik al. Gelijkmatig, nergens heel steil, een kilometer of 12 lang. In het wiel van een Spanjaard, waarvan ik vind dat hij een uitstekend tempo rijdt, haal ik weer lekker wat volk in. Ik kijk om me heen, en geniet. Mooie klim! VAM ligt weer tegen de 1000 en de benen draaien nog behoorlijk.

Bovenop de col aangekomen snel nog een bidon bijvullen. In de afdaling is er vast tijd om te drinken en zometeen bovenop de Tourmalet heb ik ongetwijfeld beide bidons wel weer leeg. Ook hier weer die malle kraantjes, maar het is vrij snel gepiept.

De afdaling begint en de eerste renner die ik inhaal is een of andere gast die afdaalt op de bovenbuis. Zucht. Ik vlieg 'm voorbij en maak 'm duidelijk dat 'ie dat beter gewoon niet kan doen. Wie weet helpt het..

Op een gegeven moment vlakt de afdaling een beetje af. Het zou fijn zijn om hier kop-over-kop te rijden, maar ik zie in de verre verte niemand voor of achter me. Heel even vraag ik me daarom af of ik nog wel op de route zit. Heel eventjes. Dan trek ik de conclusie dat er nergen een afslag is geweest, en rijd lekker verder. Ah, daar is de bocht in Sainte Marie de Campan weer!

Tourmalet #2
Nou, drie beklimmingen (en afdalingen) zitten erop! Nu nog 2 beklimmingen en 1 afdaling. Beide beklimmingen ben ik al eens opgereden, de Hautacam zelfs twee keer. Dit zijn de lastigste klimmen van deze tocht, en niet alleen omdat het toevallig klim #4 en #5 zijn.

De eerste 6 kilometer zijn prima te doen, en ik besluit nu eens wél wat gasten op sleeptouw te nemen. Het is toch bergop (dus veel voordeel hebben ze er niet van) en ik voel me nog best prima.

De laatste ~11 kilometer gaat het gemiddeld tegen de 9%. Hier beginnen de benen wel wat te sputteren. Met name het stuk met de galerijen en naar dat oerlelijke La Mongie toe loopt niet. Het begint te spetteren. Tot nu toe is het weer eigenlijk ideaal, maar deze bui is eigenlijk best welkom. Lekker verfrissend. Ik maak me wel een beetje zorgen over de komende afdaling, maar goed, eerst maar eens boven komen.

Net voor het uitrijden van La Mongie staat rechts een soort schuur. Ik hoor gejoel. Allemaal kinderen die renners aanmoedigen. Daar hebben ze alle tijd voor, want bijna iedereen kruipt voorbij. Ik maak een halve wheelie en joel naar de 'supporters'. Leuk dit soort aanmoedigingen!

De laatste paar kilometer doen best pijn, maar over de hele klim (vanaf het dorp onderaan tot de top) haal ik een VAM van 1050. Nice!

Bovenaan zie ik Paul van Campo Bicicleta, waar ik m'n fiets voor deze week heb gehuurd. CB heeft op de route een aantal verzorgingsposten staan, speciaal voor de mensen die bij hun een arrangement hebben geboekt. Ik heb dat dan wel niet gedaan, maar vraag of hij water heeft. "Jazeker!" We maken even kort een babbeltje. "Hey kijk, Miguel Indurain" En ja hoor, daar fietst Miguel Indurain! Hij krijgt wat Spaanse aanmoedigingen van Paul, lacht en steekt z'n duim op.

Met twee volle bidons begin ik aan de afdaling. Het eerste stuk is nat. De bochten neem ik behoedzaam. Pff, jammer dit. Gelukkig blijkt het verderop kurkdroog te liggen! Er komt zelfs een motor van de organisatie voor me rijden. Wat een racebaan hier! Inclusief het natte eerste stuk zegt Strava bijna 56 km/h gemiddeld over 19 kilometer. De laatste 6 kilometer: 76 km/h gemiddeld. Gaaaaf!

Het laatste stukje van de afdaling heb ik gister verkend. Twee keer een bocht naar rechts en om dan door het centrum van Luz-Saint-Sauveur te vliegen. Haha, schitterend dit!

Luz-Saint-Sauveur > voet Hautacam
Wat nu volgt is een een verbindingsstuk, op te delen in drie stukken:

1) het dorp uit en twee bruggen over
2) Gorge de Luz
3) van de rotonde tot aan de voet, deels over een b-weg

Ook hier weer slepers. Ze zijn wel in vandaag! Gelukkig wil er nog eentje een beetje meewerken. Met enigszins de handrem erop, maar toch lekker doorrijdend, komen we uiteindelijk bij de voet van de Hautacam aan. Eén kerel vraagt aan iemand langs de kant op welke positie we rijden. "p120". Oh, wauw, dat is niet slecht!

Hautacam
De slotklim. De klim die dinsdag to-taal niet liep. Toen als eerste klim, nu als laatste klim. Eens kijken wat er nog in de tank zit.

De slepers laat ik zo goed als meteen achter me. 'Ok, misschien namen ze daarom niet over..' Net als op de Tourmalet zojuist is het hier ieder voor zich. Lijden, dat is het. Heel langzaam raap ik af en toe een renner op. Soms een wanhopige blik opzij, soms stoïcijns voor zich uitkijkend. Het grijze busje met Belgisch kenteken zag ik zojuist, op de tweede keer Tourmalet, al. Hier zie 'm weer. Voor m'n gevoel word ik op de Hautacam ontelbaar vaak door dat ding ingehaald, om 'm daarna weer in de kant te zien staan. Ah, ze zijn iemand aan het aanmoedigen. Goh, je verwacht het niet!

Af en toe krijgt diegene een flesje water aangereikt. Tot nu toe waren de omstandigheden qua weer eigenlijk zo goed als ideaal, maar hier begint het toch wel warm te worden. En koud water, dat heb ik ondertussen niet meer. Ik vraag me af of het aangereikte water wel nut heeft, want de jongen begint steeds meer te harken. Op een gegeven moment rij ik vlak achter hem. Ik steek m'n arm uit en breng waarschijnlijk iets uit als "Wa ....ter, mag .... ik ... ook?". De jonge vrouw geeft me een flesje. Dank! De inhoud giet ik in m'n nek. Zo dan, fris!

Wat een rotklim is dit. Onregelmatig en die 10%-stukken willen niet meer zo goed. Ik wissel af en toe tussen de 28 en 25, maar 99% van de tijd ligt de ketting op het 28-kransje. Het is duwen geworden in plaats van draaien. Ondertussen heb ik wel al een stuk of 10 mensen ingehaald. Wie weet kan ik nog wel in de top 100 eindigen! Het precieze aantal heb ik niet bijgehouden, en daar heb ik ook geen zin in. Dan komt een kerel me voorbij gefietst. Ik doe geeneens een poging aan te haken, want hij rijdt significant harder. Ik geloof het wel, en hark verder. De laatste paar kilometer loopt het zowaar ietsje beter (qua steigingspercentage zwakt het daar ook ietsje af). Ik haal nog wat mensen in, schakel over naar het buitenblad en sprint vol over de parkeerplaats. Zo, de finish! M'n eigen naam klinkt door de speakers. Achteraf blijkt dat ik in dit sprintje m'n hoogste hartslag van de dag heb gehaald. Haha.

Ik bol uit en laat zo'n A4'tje (lees: diploma) printen. 7 uur, 38 minuten. Zelf heb ik 7:34 geklokt. Hmm ok, blijkbaar hebben ze de brutotijd genomen. Het zal wel.

Een klein, schattig meisje blijkt m'n stuurbordje te willen hebben. Nou, hier, alsjeblieft! Weer iemand blij.

Achteraf zie ik dat ik als 104e ben geëindigd. Geen top 100 dus, maar wel tevreden. En ja, deze Marmotte is zeker zwaarder dan die andere Marmotte.

https://www.strava.com/activities/1155363225

Gebruikersavatar
Metor
Moderator
Berichten: 7668
Lid geworden op: do 25 mei 2006 22:10
Fiets: Scott Addict; Viner

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door Metor » do 28 september 2017 10:12

Heerlijk leesvoer Pizzi!
En zeer, zeer knap gereden. Lijkt me een schitterende cyclo om te rijden

mulders.b
Kinderzitje
Berichten: 1
Lid geworden op: za 26 maart 2011 20:11
Fiets: duell

Re: La Marmotte Pyrénées 27-08-2017

Bericht door mulders.b » ma 04 december 2017 15:12

Marmotte Pyreneeën 2017

WAT EEN UITDAGING!


Zo’n 20 jaar geleden kocht ik mijn eerste 2e hands racefiets.
Inmiddels heb ik in de loop der jaren al diverse tourtochten en enkele cyclo's gefietst waaronder in 2003 de Marmotte Alpen en in 2005 de Dolomieten marathon.
Inmiddels ben ik 62 jaar geworden en met de leeftijd komt er steeds meer sprake van slijtage.
Zodoende heb ik een heupprothese gekregen op 1 augustus 2016.
Na deze operatie kon ik alleen nog maar hopen dat ik weer eens op de racefiets zou kunnen.
Een jaar lang ben ik 2x per week naar de fysio geweest om het herstel te bevorderen.
Mijn fysiotherapeut welke zelf ook graag sport, maakte mij attent op de Marmotte in de Pyreneeën. Maar na het lezen van de informatie die ik op internet kon vinden wist ik al dat het voor mij niets zou zijn. Teveel hoogtemeters en nog herstellende en dus onvoldoende getraind.
Inmiddels nam ’n collega fysiotherapeut mijn behandeling over en werd er niet meer over de Marmotte gesproken, maar het bleef wel knagen.
In april kon ik weer op de zondagochtend en woensdagavond met onze club mee gaan fietsen.
En dan wordt het zomer en ga je toch vakantieplannen maken.
Dus wilde ik toch naar de Pyreneeën en dan, wie weet…….
We zochten ’n camping uit met zwembad langs het gelijknamige riviertje Le Bastan aan de voet van de Tourmalet. Ongeveer 1 km van de start in Luz Saint Saveur!
Op maandag arriveerden we er en op dinsdag fietste ik de Tourmalet op ter verkenning. Maar wat viel dat tegen! Afijn, op donderdag was ik weer fit en beklom ik de Hautacam en dit viel me alleszins mee. Het venijn zit hem vaak in de staart maar de laatste kilometer van deze klim is maar 7%.
Op vrijdag hebben mijn vrouw en ik de eerste 100km met de auto verkent en toen kwam ik tot de conclusie, dat moet ik NIET gaan doen. Dit is, zeker op mijn leeftijd gekkenwerk! En toch……
Op zaterdag ben ik naar de inschrijving gegaan en toen was het ’n feit, ik zou meedoen.
Gezelligheid alom op het plein en Laurent Jalabert was er ook om een handafdruk in klei te maken.

Mijn vrouw kocht alvast ’n mooi shirt voor me ter herinnering maar ik moest hem nog wel fietsen.
Maar zij had er wel alle vertrouwen in.

Op zondagochtend om half acht was de start en daar stond ik dan met alle zakken van m’n shirt goed vol met repen, banaan, gelletjes enz. ze puilden uit!
Na eerst een rustig rondje door Luz Saint Saveur (vanwege de drukte) volgde al gauw de eerste beklimming van deTourmalet. Rustig maar gestaag trapte ik door in het kielzog van enkele Fransen.
Bovenop was er de eerste bevoorrading. Tjonge wat was deze goed voorzien. Ik had meteen al spijt dat ik zelf mijn zakken had volgepropt. Nergens voor nodig. Veel soorten fruit, gelletjes, energierepen, koeken en natuurlijk sportdrank volop.
Maar niet teveel tijd verspillen, het is tenslotte wel ’n cyclo, dus snel maar weer aan de heerlijke afdaling beginnen.
Eenmaal beneden begint alweer snel de volgende klim. Het eerste stuk is van Col d’Aspin en gaat dan over in Hourquette d’ancizan. Een hele mooie en vriendelijk klim maar deze blijft maar duren….
Hierna komt Col D’ Aspin welke wel heel mooi is en waar je eigenlijk van moet genieten maar dat valt niet echt mee. Hij is tenslotte 1489 mtr hoog en het steilste stuk 11%.
Maar na deze klim komt de beloning in de vorm van de afdaling. Heerlijk!
En dan komt opnieuw de Tourmalet welke door de meeste deelnemers als het zwaarst werd ervaren. Nog steilere stukken dan vanaf de andere kant en we hebben al 3 flinke beklimmingen achter de rug, maar nog wel in de benen zitten. Verstand op nul, rondkijken en blijven trappen, zo fiets ik langzaam maar zeker naar boven. Nu in het kielzog van 2 Spanjaarden. Tot de ene Spanjaard ongeveer 2 km van de top moet lossen, dus fiets ik alleen in mijn eigen tempo door. Nou ja, tempo……… voorzichtig en vanwege de dreigende kramp niet op de trappers gaan staan.
Eenmaal boven neem ik even de tijd bij de bevoorrading waar ook stokbrood en Camembert aanwezig is. Lekker! En natuurlijk nog volop fruit enz. enz.
Dan weer een heerlijke afdaling waarin alle vermoeidheid en pijn verdwijnt.
Lizeth mijn vrouw staat bij de camping te zwaaien en weet dan al dat ik hem ga uitfietsen!
In vol tempo fiets ik door naar de Hautacam. Helaas zie ik nergens ’n groepje waar ik me bij aan kan sluiten maar het loopt lekker licht af.
Bij de voet van de Hautacam is alweer ’n bevoorrading en als ik tegen een onbekende deelnemer uit Nederland zeg: zo deze laatste klim zal ook nog wel lukken, dat is niet de zwaarste, dan reageert hij met: dan ben jij niet goed op de hoogte, hier zitten stijgingspercentages in van 12% en de klim is toch 13 km lang.
En inderdaad, wat viel mij vandaag deze klim tegen! Als ’n slak kroop ik naar boven. Meter na meter. Maar ik zag er ook veel die langs de kant van de weg zaten met kramp of oververmoeidheid. En deelnemers die met de fiets aan de hand omhoog liepen. Ik dacht “nog 10 km te gaan” en ik maar blijven trappen en trappen. wat duurde deze klim toch lang!
Maar uiteindelijk kom ik om 18:01uur dan toch over de finish!
Tjonge, wat een belevenis!
Wie had dat ’n jaar gelden kunnen bedenken? Ik niet. Maar wat ben ik blij en wat is ons Lizeth trots op mij!! De hele familie en vriendenkring krijgen meteen al foto’s en appjes !
Het was zwaar maar zeker ook een hele mooi uitdaging!
Later zie ik dat ik als 878e ben gefinisht van de 1500 deelnemers.
Mooi toch?

Bert Mulders

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast